આજ ફરી એ ઋત આવી છે,
મને યાદ ઘણી એની આવે છે
હું કરતો રહુ આ ગુલાબી ઠંડી માં ઇન્તઝાર
કે એવી ઘડી આવી છે.
એના હાથ ની મસાલા વાળી ચા,
સાથે હાથ માં હાથ પરોવી બેસવું
ને ચા ની ચુસ્કી લેતા લેતા યાદ કરવી એ જૂની પળો ને
કંઈક અલગ જ માહોલ ઉભો થાય છે.
બસ, કામ પરથી ઘરે જવાની જ રાહ જોવાતી હોય છે
એક એક પળ એની યાદ માં જતી હોય છે
ખરેખર તો આ ગુલાબી ઠંડી માં એના થી દૂર રહેવાતું જ નથી
પરંતુ જવાબદારીઓ તરત જ ખેંચી જાય છે.
થોડીવાર જો વધારે સમય વિતાવીએ એકબીજા સાથે
તો મારે તો હૈયે રુદન ઉપડી જાય છે
એનું કારણ બસ એક જ હોય છે એ પળ, ” એ પળ “
કે જે હું અંત સુધી નઈ ભૂલવી શકું.
– પ્રદીપ શાયર
pradip shayar writing poetry 